عملیات ایران در تنگه هرمز بار دیگر اهمیت جغرافیا را نشان داد. هرچند با این عملیات، دیدگان سیاست به دریا گشاده شد، اما هنوز باب «پارادایم شیفت» سیاستگذاری کلان را نگشودهایم.
تمرکز در تصمیمگیری و مهمتر از آن تعیین مسئول تصمیمگیری، یک امر اساسی است.
قوایی که در پی انتخابات شکل میگیرند معمولا پایدار نیستند و در پی باد و باران انتخاباتی دچار فراز و فرود میشوند. اما این دستگاههای امنیتی هستند که از آمد و شد دولتها و مجالس و حتی رژیمهای سیاسی در امان میمانند.
اینکه آمریکا و اسرائیل سلسلهجنبان تبدیل تظاهرات آرام مردمان به اغتشاشات بودند و اینکه عملا یک کودتای بینالمللی برای ایران طراحی شده بود، نباید سبب شود که نحوه «جمعکردن» اغتشاشات مورد تحقیق و تفحص قرار نگیرد و نیز نباید از زمینههای فراهمشده به واسطه سیاستهای فرهنگی، سیاستهای امنیتی و سیاست داخلی و به طور کلی از سهم داخل غفلت شود.
آقای رئیسجمهور گفتهاند که وزیر جهاد کشاورزی انتخاب من نبود و انتخاب کمیسیون مجلس بود.
رئیسجمهور محترم و دغدغهمند با مردم صادقانه سخن میگوید. اما باید راهحلها و تصمیمات را با آنان در میان بگذارد، نه اینکه صرفا به بیان دردها بپردازد. بیان دردها استیصال قوه مجریه را به ذهن میآورد و پیام خوبی برای جامعه ندارد.
هرازچندگاهی رئیس محترم جمهوری (مانند دیگر رؤسای جمهوری) دعوت خود را از نخبگان و دانشگاهیان برای کمک به حل مسائل کشور تکرار میکند. اگر سازوکارهای مدیریت دانش در دفاتر دولت و نهادهای پژوهشی وزارتخانهها نهادینه شود، دیگر نیازی به دعوت هرروزه از نخبگان در تریبونهای عمومی ندارید.
هوش مصنوعی، دامنه سیاست امنیت ملی را از موشک تا زنبورک گسترده است؛ چراکه در جنگهای پیشرو، استفاده از سلاح هوش مصنوعی یک مؤلفه مهم در استراتژیهای نظامی است. ازاینرو برای بازدارندگی، سرمایهگذاری استراتژیک بر تسلیحات نظامی هوش مصنوعی مهمتر از هرگونه تسلیحات دیگر است.
سناریوی خیلی دور-خیلی نزدیک، «توافق حداکثری» است؛ یعنی که توافق بین ایران و آمریکا دامنهای گستردهتر یابد و ایران در اقتصاد و تجارت بینالملل قدر و سهم لازم را بیابد و بپردازد.
دلایلی که سبب شده است تا گامهای تنشزدایی تاکنون لرزان بوده و به سرانجام نرسد گوناگون است: از یک سو بدعهدی آمریکا، لابی اسرائیل، تخریب فرصت از طرف کاسبان قدرتمند تحریم، و از سوی دیگر، مسئولیتناپذیری یکپارچه کل سیستم، پیشبینیهای خودفریب، تحلیلهای نادرست و نگرانی برخی گروهها از جابهجایی قدرت در داخل.