کاربرد بالقوه وزیکولهای خارج سلولی (EVs) در پزشکی ترمیمی و مبتنی بر فرد در سالهای اخیر توجه فزایندهای را به خود جلب کرده و ضرورت تدوین پروتکلهای استاندارد برای استفاده از آنها در محیطهای پیشبالینی و بالینی را برجسته ساخته است.
مقاومت سلولهای توموری، نرخ بالای عود بیماری و بقای کلی اندک، کارسینوم سلولهای کبدی (HCC) را به یکی از نگرانیهای جدی در حوزه سلامت تبدیل کرده که در این راستا، ترکیب درمانهای نوین هدفمند مانند ایمونوتراپی با روشهای درمانی رایج از سوی محققان ایرانی و اروپایی، بهعنوان راهکاری امیدوارکننده برای درمان این نوع سرطان، مورد توجه قرار گرفته است.