زمینلرزه ۴.۶ ریشتری شامگاه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ در حوالی پردیس که در تهران و شهرهای اطراف نیز احساس شد، خیلی زود با موجی از شایعات در شبکههای اجتماعی همراه شد؛ شایعاتی که از آزمایش هستهای زیرزمینی و تست موشکی تا فعال شدن گسلها بر اثر بمباران، انفجار در تأسیسات زیرزمینی و حتی پروژههایی مانند «هارپ» را دربر میگرفت.
وقوع زمینلغزش درمحدوده آزادراه پردیس–تهران بار دیگر توجهها را به آسیبپذیری دامنههای شمالشرق تهران جلب کرد؛این منطقه که در مجاورت گسلهای فعال، شیبهای تند و مسیرهای نفوذ آب قرار دارد و در فصل بارندگی، مستعد ناپایداری دامنهها و حرکت تودههای خاک و سنگ است؛ پدیدهای که علاوه بر تهدید زیرساختهای حملونقل، میتواند پیامدهایی برای سکونتگاهها و حتی پایداری مخزن سدلتیان به همراه داشته باشد.
یک استاد دانشگاه میگوید: افزایش باران و برف - بارورسازی ابرها - به طور متوسط ۳ تا ۱۵ درصد بارندگی را افزایش داده است و در بیشترین موارد موفقیت ها در حد ۵ تا ۷ درصد گزارش شدهاند. ایجاد خشکسالی عمدی با تزریق آئروسل استراتوسفری (SAI) برای کاهش بالقوه بارندگی و توسعه خشکسالی در برخی مناطق فعلا نظری و "روی کاغذ" است و عملیاتی نیست.
براساس گزارشهای وزارت نیرو، روز چهارشنبه ۱۹ فروردین با افزایش بارندگیهای موثر و برقراری جریانات سطحی روی رودخانههای منتهی به دریاچه ارومیه، تراز دریاچه نسبت به ابتدای سال آبی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ (اول مهر ماه) حدود یک متر افزایش داشته .
مهدی زارع، استاد پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی، با اشاره به افزایش زمینلرزههای اخیر در جنوب استان بوشهر اعلام کرد: وقوع زمینلرزهای با بزرگای ۶.۵ تا ۷.۰ در محدوده عسلویه–سیراف سناریویی محتمل است و رخدادهای کوچک اخیر به معنای کاهش خطر زلزله بزرگ نیست.
استاد پژوهشگاه زلزلهشناسی درباره زلزله صبح امروز تهران میگوید: «روابط تجربی میگویند احتمال اینکه این یک پیشلرزه برای M≥۶ (زلزله ۶ ریشتری و یا بیشتر)در چند روز آینده باشد، بسیار کم است؛ تقریباً ۰٫۰۲ تا ۰٫۰۵ برای زلزله با بزرگای بیش از ۵ در ۳ روز آینده و برای بزرگای ۶ از این حد هم کمتر و حدود ۰٫۰۱ است.»
یک استاد دانشگاه میگوید: هر دو عامل «شرایط اقلیمی» و «سوءمدیریت انسانی» در بحران بیآبی نقش داشتهاند، اما سهم سوءمدیریت پررنگتر و تعیینکنندهتر است. بارندگی در ایران بسیار نامتوازن است؛ عمدهٔ بارش در شمال و غرب کشور رخ میدهد و مناطق مرکزی و شرقی با خشکی شدید روبهرو هستند. همچنین بخش عمدهای از بارش در پاییز و زمستان اتفاق میافتد و تابستانها خشکاند.
استاد پژوهشگاه زلزلهشناسی میگوید: سوابق تاریخی نشان میدهد که به طور متوسط حدوداً هر ۱۵۸ تا ۲۰۰ سال، یک زلزله بزرگ در حوالی تهران رخ داده است. آخرین رویداد مخرب قابل توجه در سال ۱۸۳۰ دماوند-شمیرانات با بزرگی تخمینی ۷.۱ بوده است.
ساعت ٧ صبح امروز زلزلهای به بزرگی ۳.۳ ریشتر در عمق ۶ کیلومتری زمین صفا دشت تهران را لرزاند.
زلزله بزرگ ۶.۵ بم استان کرمان در ۲۱ سال قبل در حالی رخ داد که تا پیش از آن هیچ زمینلرزهای در آن به ثبت نرسیده بود و به باور متخصصان این حوزه با ملاحظات پیشگیرانه میتوان ۵ تا ۱۰ برابر از میزان خسارتهای جانی و مالی در سوانح طبیعی و انسانی کاست؛ چرا که واقعیت را نه میتوان فراموش کرد و نه میتوان با انعکاس آن از سر ستیز درآمد، با واقعیتها باید با روش علمی مواجه شویم و به تدریج از ریسک ناشی از سوانح در کشور بکاهیم.