جمهوری اسلامی در طول حیات خود، برای نخستینبار در ماههای گذشته، بهویژه در موضوع اسنپبک، انواع انعطافها، امتیازها و نرمشها را به غربیها نشان داد تا شاید آنان از اجرای این طرح منصرف شوند. اما غربیها با بهانههای مختلف و با طرح خواستههای بیشرمانه و زیادهخواهیهای ناجوانمردانه، همه پیشنهادهای ریاستجمهوری و وزیر امور خارجه را رد کردند.
بیایید با خودمان صادق باشیم؛ مسوولانی که نه با مشکلات روزمره مردم مواجه میشوند و نه انگیزهای برای حل آنها دارند، برای آنها بحران صرفا فرصتی است برای توجیه ناکارآمدی، نه انگیزهای برای اصلاح.
بالاترین مقام در کشورمان، مقام رهبری است. رئیسجمهور نیز دومین مقام کشور بعد از رهبری محسوب میشود؛ در چنین شرایطی، آیا بهتر نیست که مقام دوم کشور نیز توسط مقام اول انتخاب شود؟
نظام باید در ائتلاف با مردم یک تصمیم بزرگ بگیرد، پس از چهار دهه از انقلاب باید بازنگری کنیم، ما هزینه زیادی به دوش خود، و مردم و کشور گذاشتیم، نظام باید شجاعانه تصمیم بگیرد و این تنها شرط احیای بزرگداشت روح انقلاب است
عضو دفتر رهبری می گوید: اگر منفعت ما و دشمن یکسان بود ما برای خودمان تصمیم می گیریم حتی اگر مطابق خواست بیگانه باشد.
مسعود پزشکیان؛ پیروز گفتمان وفاق ملی این روزها مورد آماج حملات مخالفانش است، خارجنشینانی که انتخابات را فرمایشی میدانستند و رئیسجمهور را از پیش تعیینشده، امروز در مقام حمایت از «جمهوریت» نظام ظاهر میشوند و میگویند که چرا کابینه با شور و مشورت و خرد جمعی و جلب نظر ارکان حاکمیتی نهایی شده و رادیکالهای داخلی هم با بهانه قراردادن مبانی مشورتپذیری رئیسجمهوری بر او میتازند که چرا این حقیقت را در جلسه علنی بر زبان رانده است.