سیمین دانشور در سوگنامهای که برای جلال نوشته آورده است: «زیبا مُرد، همانطور که زیبا زندگی کرده بود، و شتابزده مُرد؛ عین فرومُردن یک چراغ...»
بسیاری او را با نام همسرش، جلال آلاحمد، میشناسند اما واقعیتِ تاریخ ادبیات، سیمین دانشور را به عنوان معماری مستقل میشناسد که سازه رمان ایرانی را با ظرافت و ایستادگی بنا کرد. او در دوران سلطه نگاههای مردانه، از دردهای نهفته در بطن جامعه و شکوه زنانه نوشت تا امروز در سالروز تولدش، او را نه به عنوان یک همراه، بلکه به عنوان یک پیشرو به یاد آوریم.