ملّتی که در گردنههای سخت و پیچهای تند و بحرانهای دشوار به صحنه میآیند مصادره شدنی توسط این حزب و آن جریان و این منبری و آن مداح و فلان روشنفکر و استاد و بهمان اصلاحطلب یا اصولگرا نیستند.
باید «تنوع، تکثر و تعدد» را به رسمیت شناخت، احترام کرد و در اداره کشور برای آنان میز خدمت فراهم آورد.
با شروع جنگ تحمیلی امریکایی ـ صهیونی معروف به جنگ رمضان، حضور مردم در میدان های شهرهای کشور که در عرف عمومی کارکرد ترددی، خیابان گردی و در مفهوم رمانتیک آن، قرارهای بین فردی است ناگهان به فضایی برای گفتمان مسلط ایران دوستان و هواداران حفظ و بقای نظام وایران تبدیل می شود.خانواده ها نه در پای تلویزیونها ورسانهها، که در میادین اصلی شهرهای ایران حضوری معنادار را از خود نشان میدهند.
طی سال های اخیر بارها از ضرورت برخورد با فساد، رانت و باند بازی، اشرافی گری، انحصارِگری الیگارشی، تبعیض، بکار گیری افراد غیر واجد شرایط در برخی از سمت های حساس و... سحن گفته شد. متاسفانه برای مقابله با این پدیده های شوم نتیجه ای جز شعار مشاهده نشد.
علیاکبر دهخدا در هفتم اسفند ۱۳۳۴ در ۷۷ سالگی درگذشت. روزنامه اطلاعات ۸ اسفند ۱۳۳۴ خبر درگذشت دهخدا را منتشر کرد. خبر را بخوانید و عکسهایی کمتر دیده شده از دهخدا و محل دفن او را در ابنبابویه تماشا کنید.
این ایام، ایران و ایرانی داغها دیده و وطنش مورد هجوم و حمله و درگیری بوده است. جوانان میهن، کشته شدهاند و داغدار این سروتِنان و فرزندانِ بیجایگزینایم که یا به حملۀ دشمن در جنگ ۱۲ روزه، یا به بیتدبیری و آشوبی قابل پیشگیری در دیماه اخیر جان گرامی را از دست دادند.
اخیراً به هر عدد و رقمی در مقیاس «میلیارد دلار» برمیخورم، ناخودآگاه به آن رقم معروف «3.7 میلیارد دلار» چای دبش ذهنم روان میگردد و با خود میگویم: «خدایا ! خداوندگارا ! مردمان خارج از این مرز و بوم با ارقامی در این حد، کمتر یا کمی بیشتر، چهها که نمیکنند، و در کشور ما چهها که کردهاند!
درست در همین اوضاع و احوال پیچیده و درهم و عملیات روانی داخل و خارج و ایجاد هراس از بیرون آمدن به اصطلاح غول اسنپبک از کوزه آمریکا و کشورهای اروپایی، به جای وحدت و انسجام گروهها و جریانهای مختلف در کشور و به نمایش گذاردن نقشه راهی برای خروج از بحران، متأسفانه و شوربختانه شاهد اوجگیری تسویه حسابهای سیاسی بیهودهای هستیم که نه به درد دنیا میخورد و نه قطعاً به درد آخرت کسی.
بحث مکانیسم ماشه و بازگشت تحریمهای قبل از برجام، از مجامع سیاسی، اقتصادی، مطبوعاتی و محافل تخصصی فراتر رفته، در کوچه و بازار هم مورد توجه افکار عمومی است.
ایران سومین دارنده ذخایر نفتی و دومین دارنده ذخایر گازی جهان است، اما جایگاه شرکت ملی نفت ایران بهعنوان بازوی تولید و فروش نفت کشور میان دیگر شرکتهای نفت و گاز دنیا بسیار عجیب است!