یکی از ویژگیهای جامعه سالم و پایدار آن است که بخشها و حوزههای گوناگون آن درحالیکه با یکدیگر مرتبط هستند، همزمان استقلال نسبی خود را هم حفظ میکنند و اجازه نمیدهند که عوارض هر کدام بر دیگری سرریز شود.
تصور کنید یک جوان روستایی از نزدیکی مرزهای ایران و افغانستان در این استان با هزار امید و آرزو در سال ۱۴۰۲ در دانشگاه تهران پذیرفته شود و خانواده نیز با اشتیاق او را بدرقه کنند. هنوز کمتر از یک ماه از آمدنش به تهران و دانشگاه اول کشور نگذشته که مینویسد: «همه چی از دور قشنگه، حتی دانشجوی دانشگاه تهران بودن...».