سال ۲۰۲۴ برای دنیای ادبیات نیز با فقدانهایی همراه بود و نویسندگان بزرگی همچون پل آستر، آلیس مونرو، اسماعیل کاداره و دیگر چهرههای ماندگار در این سال درگذشتند و میراثی جاودان از خود برجای گذاشتند.
یک پژوهشگر ادبی با تاکید بر اینکه شهریار در حوزه تغزل و شعر کلاسیک صاحبنام است، ادامه داد: شهریار با نیما ارتباط داشت، اما اوزان نیمایی را قبول نداشت؛ او بیشتر غزل میگفت.
با وجود آثار جاودان و تأثیرات عمیق بر دنیای ادبیات، برخی از برجستهترین نویسندگان تاریخ هرگز موفق به دریافت جایزه نوبل نشدند، نویسندگانی که با توجه به سهم آنها در ادبیات جهان، شایسته این افتخار بودند.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در حکمی آزاده نظربلند را بهعنوان دبیرکل هیات امنای نهاد کتابخانههای عمومی کشور منصوب کرد.
سرپرست معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ، ابراهیم حیدری را به مدیرعاملی خانه کتاب و ادبیات ایران منصوب کرد.
کتاب نفیس «دیوان حافظ» میرزا محمدرضا کلهر شامگاه چهارشنبه ۲۸ آذرماه، با حضور اساتید خوشنویسی رونمایی شد.
مرکز تولید تئاتر و تئاتر عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بهمناسبت بلندترین شب سال «جشننامه یلدا» را برگزار میکند.
«از اواسط دهه ۸۰ جایزههای ادبی کمکم تاثیرگذاریشان را از دست دادند. دلیلش هم این بود که آن فضای نسبتا باز فرهنگیای که داشت در دوره اصلاحات ایجاد میشد یکباره از بین رفت. در دوره اصلاحات، فضای فرهنگی کمی بازتر از قبل شد. سانسور یکمقدار کمتر شد. روزنامهها و نشریاتی هم که صفحات فرهنگی جذاب داشتند زیاد شدند.»
محمدرضا نصیری دبیر فرهنگستان زبان و ادب فارسی موفق به دریافت جایزه بینالمللی ایوان غالب دهلوی شد.
شهرت احمد شاملو نه تنها به خاطر شعرهای نو و عامیانهاش است، بلکه او با الهام از نیما یوشیج و تلفیق قالبهای سنتی با نوآوری، سبک تازهای به ادبیات فارسی بخشید. شعر شاملو، تا دهه ۶۰ خورشیدی، آکنده از نیش و نقد قدرت و سرودهای ستایشگر مبارزان بود؛ شعری که با هر واژهاش، چکشی بر دیوارهای استبداد میکوبید. پس از این دهه، اگرچه این نگاه همچنان در اشعار او تداوم یافت، اما رنگی پختهتر و کمتر شعاری به خود گرفت.