در روزهایی که ایران با تهدیدات جدی منطقهای مواجه است، شاهد یکی از نادرترین پدیدههای اجتماعی-سیاسی هستیم، یکپارچگی مثالزدنی ملت ایران، فارغ از قومیت، دین، مذهب و گرایشهای سیاسی، در حمایت از موجودیت کشور و دفاع از کیان ملی. جنگ دوازدهروزه اخیر نهتنها عاملی برای تنش نبود، بلکه باعث تقویت پیوندهای ملی و روشن شدن خطوط مرز میان "ملت" و "اقلیت بیپروا" شد.
ایران عزیز ما در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه دو نوع زخم برداشت؛ زخم هجوم اف۳۵ها، موشکها و پهپادهائی که از اسرائیل آمدند و زخمی که وطنفروشان و وطننشناسان بر پیکر میهن وارد کردند. اولی، امری طبیعی است که در هر جنگی پیش میآید و همگان انتظار آن را دارند و راه درمان آن مقاومت و دفاع در برابر دشمن است. ولی دومی را با هیچ دارو و مرهمی نمیتوان درمان کرد.
رسانه ملی در جنگ اسرائیل دو عملکرد متفاوت داشت. در بخش انتشار اخبار و تشجیع مردم و رزمندگان خوب عمل کرد ولی با پخش برنامههای فاقد کارشناسی و در مواردی تحریککننده، سخیف و افراطی برخلاف مصالح کشور عمل کرد.
این مردم، تک به تک شان محترمند. هر گرایشی که داشته باشند. نفسِ شان ذکر و تسبیح خداست. حرمت دارند. به این احترام است که ایران را حرم اهلبیت میخوانیم.
تحولات زمانه عوارضی به همراه دارند که یکی از آنها آشکار شدن ماهیت واقعی افراد است.
موضوع مذاکرات هستهای ایران و آمریکا همچنان در فهرست مهمترین موضوعات مورد توجه ناظران سیاسی بینالمللی قرار دارد کمااینکه برای مردم ایران نیز به دست آوردن اطلاعات دست اول درباره این موضوع از جاذبه زیادی برخوردار است.
اهمیت مذاکرات امروز (شنبه 30 فروردین) ایران و آمریکا در اینست که مشخص خواهد کرد طرفین مایل هستند اختلافات با شیوه دیپلماسی حل شود یا نه.
مذاکراتِ ایران و آمریکا اولویت نخستِ مردم است حتی مخالفانِ مذاکرات. حتی آنان که انگار نه جان که ایمان خود را هم پای کار میآورند تا به سرانجام نرسد این مذاکرات.
در آخرین روزهای سال ۱۴۰۳ بار دیگر شورای عالی کار مرکب از نمایندگان کارگران، نمایندگان کارفرمایان و وزارت تعاون، کار و امور اجتماعی به این تصمیم رسیدند که حقوق پایه کارگران را ۴۵ درصد افزایش دهند با این استدلال که این رقم چند درصد از نرخ تورم بیشتر است و بدین ترتیب کارگران میتوانند با این افزایش از عهده هزینههای زندگی برآیند.
مردم در تنگنای معیشتی قرار دارند، به نقطه نظرهایشان توجه نمیشود، فاصله طبقاتی هر روز افزایش بیشتری مییابد، تبعیضها ادامه دارند، حقوقهای نجومی برقرارند، رانتخواریها قالب عوض میکنند ولی پایان نمییابند... و نتیجه این میشود که هر روز پولدارها پولدارتر و فقرا فقیرتر میشوند.